و از على كنده و جدا ، و چه بسا يارى و ياران كه با من بودند و بر على بودند . و عبد الملك بن مروان ، روح بن زنباع را ياد مىكند و او را مىستايد و گويد : ابو زرعه فقه حجاز و زيركى عراق و فرمانبردارى شام را با هم داشت . طاعون الاشراف - رماح الجنّ . طاعون الجارف - رماح الجنّ . طاعون العذارى - رماح الجنّ . طاعون عمواس - رماح الجنّ . طامر ابن طامر - ابن طامر . طاوس الملائكه . كنايه است از جبريل در نيشابور پيرى واعظ در نزديك ما بود كه او را ابو بكر فارسى مىگفتند موعظه و قصه مىگفت ، و تفسير ابن كلبى بر زبانش بود همواره و تند تند آن را مىخواند . قرآن را چنان از حفظ مىخواند كه مىگفتند : قرآن در برابر اوست ؛ هنگامى كه او از جبريل نام مىبرد ، طاوس ملائكه مىگفت . و من بىگمان مىدانم كه او خود مبتكر اين لقب نبوده بلكه از پيشينيان گرفته بود . و خدا نيكو مىداند . طيب عشرة ابن حمدون - حسن الأمين . طبّ عيسى . از آن به پزشكى عيسى مثل زنند كه او به فرمان خداوند كور و برص‌دار را درمان مىكرد و مرده را زنده مىگردانيد . در امثال عرب آمده : فلان در برابر عيسى بن مريم پزشكى مىكند . متنبّى گفته : فآجرك الإله على عليل * بعثت إلى المسيح به طبيبا يعنى : خداوند به تو پاداش دهاد بدانچه بيمارى را به نام پزشك نزد مسيح فرستادى . طبع البحترىّ . عرب به طبع و ذوق بحترى مثل زنند و همگان بر اين هستند كه در عالم شعر ، بحترى نيكو طبع‌ترين شاعران مولّدين و محدثين است . در كلام او استوارى و شيوايى و رسايى و بسامانى جمع آمده . شعر او براستى كتابتى است